«Այդ ինչ խայտառակություն ըրին, ժողովուրդ ջնջխեցին»

Վահա՛գն, ատեն մը եղավ, որ ես խենթցա... Պատերազմի ժամանակ էր: Երեսուներեք օրեն «Վեսլի Ջեկսոնի արկածներ» գրեցի ու խենթցա... 72 ժամ խենթ եղա, խենթություն եկավ վրաս... Մարդ չիմացավ: Ես ու իմ Աստված կռվեցանք, կռվեցանք... Ես հաղթեցի...

Մի փոքր լռեց ու ավելացրեց.
-Ո՛չ, իմ Աստված հաղթեց... Իմ Աստված ես եմ...
Գիտե՞ս, ամենամեծ խայտառակություն, ամենամեծ կեղծիք պատերազմ է:
Բան մը պատմեմ լսե. պատերազմի ատեն եկան, ինձի ըսին՝ կյանքդ ապահովագրե, որ եթե սպանվիս, ընտանիքդ 10 հազար տալեր ստանա... Չեմ ուզեր, ըսի... Գացին, եկան... Չեմ ուզեր, ըսի... Այդ գործ հասավ ժեներալին: Կանչեց. ինչու՞ քո կյանք չես ապահովագրեր, որ քո սպանվելեն վերջ ընտանիքդ 10 հազար տալեր ստանա...
Ես, ըսի, 20 հազար տալեր արդեն տված եմ ընտանիքիս ու չեմ ուզեր...
Կհասկնա՞ս, ինչ կըսեին... Կուզեին իմ կյանք 10 հազար տալերով առնիլ: Այդ խայտառակություն է, կեղծիք: Պատերազմեն վերջ մելամաղձություն իջավ վրաս... սարսափեր, նեղվեր էի, նեղվեր էի աշխարքին դեմ: Այդ ինչ խայտառակություն ըրին, ժողովուրդ ջնջխեցին... Տարի մը տող մը իսկ չկրցա գրել... Հետո այդ մելամաղձություն, այդ խենթություն օգտակար եղավ ինձի, շատ բան հասկցա...

ՎԱՀԱԳՆ ԴԱՎԹՅԱՆ. «Բարի հսկան» գրքից
Սիլվա Յուզբաշյանի ֆեյսբուքյան էջից

Մեկնաբանություններ